Jezelf op afstand houden

Ik stuitte gisteren op een interessant artikel en een specifiek stuk raakte mij persoonlijk. De strijd tussen kunst maken om het maken omdat dit nu eenmaal moet en kunst maken om te verkopen, is al vrij groot. Maar ik loop daarnaast vaak ook aan tegen mijn eigen afkeuring van mijn werk, waardoor maken en verkopen al snel van ondergeschikt belang worden. Als het namelijk nooit goed genoeg is, verkoop je ook nooit wat.

Jessica Olien, N.Y, schrijft het artikel dat ik tegenkwam:

“Most people agree that what distinguishes those who become famously creative is their resilience. While creativity at times is very rewarding, it is not about happiness. (…) a successful creative person is someone “who can survive conformity pressures and be impervious to social pressure.”

To live creatively is a choice. You must make a commitment to your own mind and the possibility that you will not be accepted. You have to let go of satisfying people, often even yourself.”

En om dat laatste stuk gaat het. Ik denk dat ze gelijk heeft, laat ik dat vooropstellen. Het pad dat je kiest als fulltime kunstenaar is niet makkelijk. Natuurlijk hangt er een soort romantiek om die vrijheid en het werken vanuit een innerlijke kracht, maar net als alles in het ‘echte’ leven is werk maken gewoon hard werken. In het geval van kunstenaar zijn vaak ook nog met weinig resultaat, ik ga niet naar huis met een tevreden gevoel over die lastige vergadering die ik heb gevoerd (ik werk namelijk vaak thuis), dat perfecte rapport (dat maak ik niet) en je ziet niet iedere maand op de 21ste je salaris verschijnen (dat komt in kleine beetjes en regelmatig heel lang niet). Het is soms best alleen. 

En dus twijfel ik elke dag. Ben ik wel klaar voor deze stap? Kan ik het aan om misschien wel heel erg veel ‘nee’ te gaan horen als ik mijn werk aanbiedt aan galeries en exposities? En is die ‘nee’ dan net zo pijnlijk als mijn eigen ‘nee’? Want die laatste is overkoepelend aanwezig. Die is er altijd.

Volgens Jessica Olien zou ik eigenlijk strenger moeten worden voor mezelf. Mijn verwachtingspatroon moet veranderen, niet ik. Ik mag niet meer verwachten dat ik ooit mijn eigen supporter word. Ik mag verwachten dat ik altijd mijn eigen criticaster blijf.

Misschien is dat wel slim en zorgt dat ervoor dat ik afstand blijf houden tussen mijzelf en mijn werk. En mogelijk zorgt die afstand er zelfs voor dat ik eindelijk objectief naar mijn werk kan kijken. Dus niet met een standaard ‘nee’ maar met een ‘weet je, dit kan best wat worden’. En precies dat zou er wel eens voor kunnen zorgen dat ik echt goed word.

Lees hier het gehele artikel: http://www.slate.com/articles/health_and_science/science/2013/12/creativity_is_rejected_teachers_and_bosses_don_t_value_out_of_the_box_thinking.html

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s